Foto genomen op Cap Gris Nez
Het was al maanden geleden dat ik nog eens naar de televisie keek. Enkel in het weekend speelt hij nog, als Louise hier is. Dan staat Studio 100 op en zingen we bijna alle nummers mee. Of dansen we de “Van Leemhuyzen”. Maar ik had me dus voorgenomen om me nog eens in de zetel te storten en me onder een dekentje in te duffelen, terwijl de televisie speelde. Het grote verschil met de radio is, dat de tv als het ware een soort gezelschap is. Je kan de tv laten spelen en voelen dat er precies iemand in je buurt is.
Ik was in slaap gevallen. Maar bij het ontwaken, hoorde ik “Walter Grootaers is overleden op 56 jarige leeftijd”. Ik dacht bij mezelf, een groot verlies voor het Vlaamse muziekgenre is dat nu ook weer niet. Ik dweep ook niet met alles wat enigzins naar BV-schap stinkt. Maar ergens verschoot ik er van want 56 is geen leeftijd en het blijft altijd iemands vader of geliefde. Ik draaide me om en zag een soort van “special” met Bart Peeters. Nog altijd was ik in de overtuiging dat het echt was. Er waren vrienden die anekdotes kwamen vertellen. Maar de lach en het enthousiasme van Bart, deden me twijfelen. En toen ze Walter toonden in het publiek, die zat te lachen, begreep ik het wel. Het programma op Canvas heet “De laatste groet”. Zelfs de ouders komen een toespraak doen.
Een beetje luguber ? Misschien wel, misschien niet.
Foto genomen in Zierikzee, vrouw en kind nemen afscheid van de vissers, nooit wetende of ze wel levend zouden terugkeren
Ondertussen heb ik de TV-microbe terug te pakken en kijk ik naar God en klein Pierke. Daarin een beeld van de kunstenaar Jan Fabre. Ik blijf dat een ongelooflijk intrigerende mens vinden. Altijd al geweest. De man die alles in bic-blauw kleurde. Ik heb er een bewondering voor, ook al ken ik hem totaal niet als mens. Maar hij doet wat hij graag wil en hij leeft voor zijn vak. Als er één iemand is die bezig is met de dood in zijn kunstwerken, dan is het Fabre wel. De doodskoppen, de Piëta met Fabre zelf die dood in haar armen ligt en de hersenen. Op een bepaald moment zegt de kunstenaar dat hij reeds bezig is met kunstwerken voor achter zijn dood. Hij wil een kunstwerk van zijn eigen hersenen. Als ik tegen die tijd de Lotto heb gewonnen, koop ik het.
De dood. Het is een onderwerp dat vaak uit de weg wordt gegaan. Maar waarom eigenlijk ? Omdat we er niet willen aan denken ? Omdat we er bang voor zijn ?
Maar is het eigenlijk gewoon geen deel van het leven ? Volgens mij wel. Dat we allemaal dood gaan is het enige zekere in ons leven.
Ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn die al eens heeft gefantaseerd over hoe zijn begrafenis er zou uit zien. En ja, of er veel mensen aanwezig zouden zijn en wie er zou wenen. Maar goed, dat weet je toch niet meer. Ik vraag me meer en meer af waarom een begrafenis altijd zo triestig moet zijn. Goed, het is een afscheid van het lichamelijke deel van een mens. Een afscheid doet altijd pijn. Maar waarom zou je daar geen goede herinnering mogen van maken. Van mijn part mogen ze op mijn begrafenis een bende gospel-zangers laten zingen en in de handen klappen. Of een goed beat-nummer of zo. Alhoewel. Beter met een lach uit het leven stappen en afscheid nemen. En ja, een traan en triestig zijn mag, het moet zelfs om iets te kunnen plaatsen.
Foto genomen in Poggibonsi (Toscane) 2011 - De hemel
Moeten we dan niet ergens onze dood voorbereiden. Misschien wel. Een brief, een videoboodschap. Voor je kind. Voor de mensen in je leven die je graag ziet. Ik begin er meer en meer over na te denken om dat te doen. Want hoe onvoorspelbaar is het leven? Het kan morgen gedaan zijn.
Ik probeer niet bang te zijn voor de dood.
Bram Vermeulen verwoordt het perfect in het nummer Testament: “Dood ben ik pas als jij dat bent vergeten”.
